از اين رو دين اسلام براى شعائر اهميت ويژه‌اى قائل شده و تنها به اقامه آن اكتفا ننموده بلكه امر به تعظيم آن كرده و اهانت به آن را گناه نابخشودنى شمرده است ، چون تمام دين مبتنى بر شعائر است و اگر نباشد روحيه ايمانى باقى نمىماند تا ساير تعاليم دينى كاربرد داشته باشد . وهن مذهب يا نابودى مذهب ؟ معلوم شد تاثير پذيرى جوامع شيعى از فرهنگها ، و خوش آمد و نيامدهاى غير مسلمانان و يا غير شيعيان چقدر خطرناك و فاجعه بار است ، زيرا اين به معناى از دست دادن هويّت ايمانى و قطع ارتباط با ملكوت و ذوب شدن فرهنگ عرشى آنها در ساير فرهنگهاى فرشى است . و از طرفى وقتى - در اثر تبليغات گسترده ديگران - عقل جمعى و اجتماعى دست خوش چنين بينش نادرستى شد كه خوب را بد ، و بد را خوب دانست بدترين حالت براى يك جامعه پيش خواهد آمد ؛ يعنى هنجار به ناهنجار و ناهنجار به هنجار تبديل مىشود . از بين رفتن شعائر الهى به معنى از بين رفتن روحيه ايمانى مردم جامعه است ، و وقتى اين روحيه از بين رفت و ارتباط آنها با آسمان بريده شد ديگر هيچ يك از تعاليم دينى براى آنها مفيد و موثر نخواهد بود ؛ نه توحيد و نه عدل و نه نبوت و نه امامت و نه معاد ، نه احكام و نه اخلاق و نه مكارم و مناقب ، و نه هيچ چيز ديگر . چنين جامعه‌اى حالت زمان جاهليت را به خود خواهد گرفت يعنى بريده شدن دست مردم از تعاليم پيامبران و فرو رفتن در توحّش حيوانى و بلكه پست تر از آن .